بایدها و نبایدها برای محققین- پژوهش همراه با تدریس در مقطع دکتری

پژوهش همراه با تدریس در مقطع دکتری

ممکن است به عنوان پژوهشگر در مقطع دکتری با موقعیتی مواجه شوید که در آن موقعیت از شما خواسته شود که در کنار مدیریت کار تحقیقاتی خود به دانشجویان مقطع کارشناسی نیز آموزش دهید! شما درکی از نحوه تدریس به دانشجویان ندارید اما استاد شما اصرار دارد که این مسئولیت را به عهده بگیرید. تدریس در دوره دکتری یک روش موثر برای گسترش دانش شما و به دست آوردن فرصتی برای به اشتراک گذاشتن اهداف مرتبط با تحقیقات خود با دانشجویان کارشناسی است. این کار باعث می شود که علاقه دانشجویان به زمینه تحقیقاتی شما افزایش پیدا کند.

تدریس در مقطع دکترا می تواند یک کار چالش برانگیز برای محققان باشد، به ویژه زمانی که آنها هرگز قبلاً تجربه تدریس نداشته اند. با این حال، تدریس در دوره دکتری معمولاً از سال دوم شروع می شود، بنابراین محقق قبل از قبول مسئولیت تدریس، یک سال تجربه پژوهش در دوره دکترا را خواهد داشت. برخی از محققان فرصت تدریس داوطلبانه را برای کسب تجربه تدریس در مقطع دکتری انتخاب می کنند. برای محققین و پژوهشگرانی که در  STEM کار می کنند، مسئولیت های تدریس شامل سخنرانی های آزمایشگاهی( به عنوان مثال نشان دادن روش ها و تکنیک های علمی برای دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد)، کارهای اداری، برگزاری سمینارها و ارزیابی ها می شود.

تدریس در مقطع دکتری شامل چه مواردی برای محققان می شود؟

تدریس در مقطع دکتری شامل تدریس مؤثر در کلاس، مشاوره تحصیلی، مشاوره دانشجویان، مشارکت در کار دپارتمان، تدوین برنامه درسی از طریق ارزیابی، شرکت در کنفرانس های حرفه ای برای بررسی تحقیقات جاری، شرکت در سمینارهای کارشناسی و کارشناسی ارشد و ارائه بازخورد، تحقیقات کاربردی و فعالیت های علمی می شود. علاوه بر این، از معلمان نیز انتظار می رود که به سیاست های دانشگاه پایبند باشند و فعالانه در جمع آوری داده های ارزیابی شده شرکت کنند و به وظایف شغلی خود بپردازند.

تدریس آکادمیک برای دانشجویان دکترا یک اصطلاح وحشتناک است زیرا به عنوان یک فعالیت اضافی وقت گیر در نظر آنان جلوه می کند. محققان معمولاً تمایل دارند که از مسئولیت‌های بیرونی اجتناب کنند تا به اهداف تحقیقاتی خود بدون نقص و اشتباه توجه کنند. با این حال، تدریس در مقطع دکتری می تواند یک مزیت اضافی برای محققان باشد.

مزایای تدریس دانشجویان مقطع دکتری

تدریس دانشجویان مقطع دکتری به دانشجویان مقاطع پایین تر برای محققین مزایای زیر را در بردارد:

بهبود مهارت ارائه مطالب به دیگران

اصلاح دانش موضوعی خود

دادن فرصتی به محققان برای انتقال دانش تحقیقاتی خود

افزایش توانایی آنها برای حل سؤالات مطرح شده توسط دانش آموزان.

تدریس در مقطع دکتری کاری چالش برانگیز است

تدریس دانشجویان دکتری به دانشجویان مقطع کارشناسی یک چالش برای این دسته از محققان است. آموزش به مجموعه مهارت‌های مختلفی نیاز دارد، از ایجاد طرح درس گرفته تا آموزش به دانش‌آموزان، کار با مدیران و مشاوره با دانشجویان. در حالی که محققان مشغول گرفتن بودجه تحقیقاتی، نشان دادن تأثیر تحقیقاتی و ایجاد کردن شهرت علمی برای خود با انتشار مقالات علمی هستند، فعالیت های مرتبط با تدریس (که اغلب نادیده گرفته می شوند) روشی مؤثر برای نشان دادن پیشرفت یک محقق است.

فعالیت‌های مرتبط به آموزش آکادمیک به مهارت‌هایی مانند ارتباط شفاهی مؤثر، کیفیت رهبری، خوداندیشی برای انطباق و اصلاح تکنیک‌ها و مدیریت زمان برای ایجاد تعادل بین تدریس در کنار تحصیل در مقطع دکتری را نیاز دارد. با این حال، محققان درگیر انجام کارهای تحقیقاتی مستقل و خود مدیریتی خود هستند که این امر باعث می‌شود تا بدست اوردن این مهارت‌ها برای آنها دشوار شود.

روش هایی برای بهبود مهارت های تدریس در مقطع دکتری

1-موضوعات سخنرانی خود را مرتبط با مطالعه پژوهشی خود انتخاب کنید

یک محقق باید به سؤالات دانشجویان پاسخ دهد، اما پرداختن به موضوعی که محقق در آن متخصص است، به محقق کمک می کند تا یک طرح درس مؤثر تهیه کند. علاوه بر این، دانشجویان به پاسخ مؤثر برای سؤالات خود خواهند رسید.

2- آموزش را بیاموزید

برای دانشمندانی که هرگز سخنرانی نکرده اند، اولین سخنرانی می تواند دلهره آور باشد! با این حال، شرکت در کارگاه های آموزشی در مورد نحوه تدریس می تواند به محققان کمک کند تا عدم قطعیت را بهبود بخشند و اعتماد به نفس را برای تدریس افزایش دهند. همیشه برای هر چیزی اولین بار وجود دارد. کلید شما برای ارائه سخنرانی موفقیت آمیز  باید به خوبی آماده شوید.

3-سخنرانی ها را تعاملی حفظ کنید

همیشه به دانش آموزان اجازه دهید تا نظرات خود را در مورد موضوع سخنرانی بیان کنند. این به شما کمک می‌کند داستان یا تجربه‌ای از زندگی واقعی را حول بحث گسترش دهید که توسط دانش‌آموزان آغاز شده است. علاوه بر این، باعث می شود دانش آموزان احساس کنند که به همان اندازه در یادگیری یک موضوع جدید مشارکت دارند. تجربیات حرفه ای خود را در رابطه با کار تحقیقاتی خود به اشتراک بگذارید. این به دانش آموزان کمک می کند تا بینشی در مورد چگونگی عملکرد حوزه عملی دانش نظری خود بدست آورند.

4- همتایان را مشاهده کنید و بازخورد آنها را بپذیرید

بهترین راه برای یادگیری تکنیک‌های تدریس در مقطع دکتری، مشاهده سرپرستان، همتایان و سایر کارکنان در نقش‌هایشان است. این ممکن است به محققان کمک کند تا تکنیک‌های مختلف تدریس و راه‌های جدید را برای مشارکت دادن دانش‌آموزان در کار درسی دنبال کنند. علاوه بر این، بازخورد دریافتی از سرپرستان یا همتایان به پژوهشگران کمک می کند تا دیدگاه متفاوتی نسبت به آموزش و تکنیک های آن پیدا کنند.

5-ایجاد تعادل!

هنگام تدریس در کنار تحصیل در مقطع دکتری، ایجاد تعادل بین این دو کار مهم است. فعالیت آموزشی با کار بر روی اهداف پژوهشی متفاوت است. کار پژوهشی مستقل تر است و فقط نیاز به گفتگو با استاد راهنما دارد. در حالی که تدریس دانشجویان دکتری به دانشجویان دوره لیسانس کاملاً مبتنی بر مهارت های ارتباطی و تعامل با آنها است. آنچه بیش از همه مهم است این است که چگونه یک محقق تعادل کاملی بین این دو برقرار می کند. محققان می توانند تجربیات خود را از پروژه تحقیقاتی به اشتراک بگذارند و مهارت های ارائه خود را از طریق فعالیت های آموزشی بسط دهند.

6- به یادگیری ادامه دهید

در نهایت، پس از پیروی و تطبیق تکنیک‌های تدریس و آشنایی با تعادل بین تحقیقات دکتری و تدریس آکادمیک، ممکن است گاهی با ناامیدی مواجه شوید یا حتی برای ایجاد برنامه‌های درسی چشمگیر دچار مشکل شوید. با این حال، پشتکار برای دستیابی به اهداف خود، کلید برتری به عنوان یک استاد دانشگاه است.

در حین تدریس در مقطع دکتری و تدریس آکادمیک از این موارد اجتناب کنید

سندرم ایمپوستر را نادیده بگیرید

سندروم ایمپوستر همان احساس پنهان کردن راز ناتوانی و ناامنی خود است. افراد مبتلا به سندروم ایمپوستر تصور می کنند که دانش کافی مورد نیاز تحقیق را ندارند. این یک مسئله بسیار رایج در محققان تازه کار است. این مسئله ضروری است که باور داشته باشید که تخصص کافی برای تدریس به دانشجویان دانشگاه را دارید.

از آمادگی بیش از حد نترسید

در ابتدا، ممکن است بخواهید در ایجاد طرح درس و انجام یک مطالعه عمیق تلاش بیشتری کنید. این یک امتیاز مثبت برای محققانی است که برای اولین بار وارد تدریس در مقطع دکتری می شوند. آمادگی بیش از حد به محققان کمک می کند به سؤالات مطرح شده توسط دانشجویان پاسخ دهند. با این حال، باید اطمینان حاصل شود که دانشجویان در اطلاعات و اصطلاحات تخصصی غرق نمی شوند.

به سمت مفاهیم پیچیده موضوعی نروید

دانشجویان ممکن است مفاهیم پیچیده تدریس شده در سخنرانی را درک نکنند، مگر اینکه مفاهیم اساسی توضیح داده شوند. پژوهشگران باید ابتدا در کلاس جدید خود در مورد مفاهیم اساسی صحبت کنند. این برای آنها و تحصیل در مقطع دکتری نیز مفید خواهد بود.

ارائه اطلاعات نادرست به دانش آموزان

آمادگی کامل برای سخنرانی ضروری است. این به شما امکان می دهد اطلاعات صحیح را منتقل کنید. سناریوهایی وجود دارد که در آن محقق قادر به پاسخگویی به پرسش مطرح شده توسط یک دانشجو نیست و محقق ممکن است پاسخ نامربوط بدهد. با این حال، بهتر است صادق باشیم تا اینکه به دانشجویان اطلاعات غلط بدهیم و آنها را گمراه کنیم. اگر می خواهید بدانید چگونه با استفاده از مترادف ها از اتهام به سرقت ادبی جلوگیری کنید، اینجا کلیک کنید.

تدریس آکادمیک برای اولین بار می تواند یک فرآیند دلهره آور باشد، اما واقعاً رشد شغلی تاثیرگذاری را برای فارغ التحصیلان دکتری آماده می کند. نظر شما در مورد تدریس در مقطع دکتری چیست؟ چگونه بین شغل تحقیق و تدریس تعادل ایجاد می کنید؟ در بخش زیر نظرات خود را با ما به اشتراک بگذارید.

بایدها و نبایدها برای محققین- پژوهش همراه با تدریس در مقطع دکتری

دیدگاهتان را بنویسید

Scroll to top